مرکز قرآن و حدیث کریمه اهل‌ بیت علیها السلام

اخفاء:
اخفاء در لغت یعنی مخفی کردن و در قرائت و تجوید قرآن اخفا به‌ معنای این هست که ما حرف رو از محل تلفظ اصلی خودش ادا نکنیم بلکه برویم از نزدیکی محل تلفظ حرف بعدی آن را ادا بکنیم.
پانزده حرف دیگر در الفبا می‌ماند که اگر بعد از نون ساکن یکی از این حروف باشد نون ساکن را اخفا می‌کنیم مثال: أَنفُسَکُم

نکته ۱ - باید ما بتوانیم حرف بعدی را تشخیص بدهیم یعنی بتوانیم بوی حرف بعدی را استشمام کنیم. حتی اگر ندانیم چه کلمه‌ای هست، بتوانیم آن حرف را حدس بزنیم و به‌ درستی بگوییم.

نکته ۲ - همه اخفاها غنه دارند و ما باید غنه‌ی نون اخفا شده را ادا بکنیم. غنه زائد دارد و به اندازه دو حرکت کوتاه باید آن را بکشیم صدای آن را هم اگر درست تلفظ کنیم، خودکار خودش از بینی و خیشوم خارج می‌شود. پس یادتان نرود همه اخفاها را دو حرکت کوتاه کشش و امتداد بدهیم سریع اخفا نکنیم و رد نشویم. این غنه بسیار مهم است.

نکته ۳ -  اخفاء خیلی باز نباشد دقت کنید.

نکته ۴ - بعضی افراد به‌ اشتباه اخفاء را حالت تطوری انجام می‌دهند یعنی شروع می‌کند اخفاء را، ولی از همان ابتدا اخفاء درست و کامل نیست. نحوه ادای آن به آخر اخفاء که می‌رسد تازه درست خودش را نشان می‌دهد.

نکته ۵ - دقت کنید که حتماً اخفاء "ن در ص ض ط ظ ق" حتماً صدایش درشت و تپل و چاق باشد. دهان حالت عمودی بگیرد تا ما بتوانیم اخفاء را بدرستی انجام بدهیم چون گفتیم این پنج حرف جزء آن هفت حرف استعلاء هستند حالا دو مورد از آنها در موارد اخفاء نیستند اما پنج  مورد دیگر هستند که باید درشتی و پرحجمی آنها هنگام اخفاء را رعایت کنیم و نشان بدهیم.